گاه بیگاه

            لب پنجره خاطره‌ام می آیی

                                      ای قدیمی

                                                 ای خوب !

 تومرا یاد کنی یا کنی

              من به یادت هستم

                             آرزویم همه سر سبزی توست

        دائم از خنده لبانت لبریز

                                                           دامنت پر گل باد

 به خدا که یادتم آبجی...     

اگرخدا خواسته که من تا به قیامت تنها بمانم

اگر این گونه او... خوشبخت می شود

باشد حرفی نیست... عیبی ندارد

خدایا مرا در غم فراغ او بمیران... و او را خوشبخت عالم کن

زيبا ترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد.

روزی که به خاطرم به طوفان رو زد

ز چشمت چشم آن دارم، که از چشمت نیندازد 

به چشمانت قسم،که چشمانم به چشمان تو مینازد

خیره نخواهم شد به هیچ چشمی

به حرمت قربت نگاهت

درون سینه آهی سرد دارم 
رخی پژمرده ، رنگی زرد دارم 
ندانم عاشقم؟ مستم؟ چه هستم؟
همی دانم دلی پر درد دارم

سیه چشمی به كار عشق استاد
به من درس محبت میداد 
مرا از یاد برد آخر، ولی من 
به جز او عالمی را بردم از یاد

معنای زنده بودن من، با تو بودن است.

نزدیك، دور

سیـر، گرسنه

رها، اسیـر

دلتنگ، شاد

آن لحظه‌ای كه بی تو سر آید مرا، مبـاد !!!  

زیباترین حرفم آن است که هنوز برایت نگفته ام

   چنانی که

   برایت هنوز

   هیچ هدیه ای را قابل نمیدانم

   به شرمساری

   زیباترین حرف را ارسال می کنم

    عزیزش بدار... 

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

مثل آسمانی که امشب می بارد....

و اینک باران...

بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

من نمیدانم چرا و چگونه پرم در خاک افکنده است.

لیک میدانم

دلم چون مرغی بال و پر شکسته

از ملال و اندوه آکنده است.

خداحافظ.

خداحافظ کلمات کوچک باد آورده

خداحافظ  کوچه های بی دلی

خداحافظ جاده های دور در به دری

خداحافظ سرخورده مغموم یکی بود و یکی نبود

باید بگویم خدا حافظ

خداحافظ

در پناه بي پناهي قدم ميگذارم بر تمام خاطرات از دست رفته ام

و لمس کردم ماه تنهاي شب را...

       مرگ ...

            پاییز مزرعه . . .

          زردی گندم زار . . .

          مترسک می دانست تا او باشد ٬

          کلاغ ها از گرسنگی می میرند . . .

          فردایش مترسک خود را کشته بود   . . .

ديشب غزلی سرود عاشق شده بود

با دست و دلی کبود عاشق شده بود

افتاد و شکست و زير باران پوسيد

آدم که نکشته بود عاشق شده بود

اگر سهم من از اين همه ستاره فقط سوسوي غريبي است، غمي نيست.

 همين انتظار رسيدن شب برايم كافيست.

درد يک پنجره را پنجره ها ميفهمند

معني کور شدن را گره ها ميفهمند

سخت بالا بروي ، ساده بيايي پائين

قصه تلخ مرا ، سرسره ها ميفهمند

عشــق یعنی اشــک تـوبه در قـنوت

                                          خــواند نش با نــام غـفــارالــذ نوب               

            عشــق  یعنی چشم ها هم در رکوع

                      شــرمگین از نــام ســتار العــیوب                  

                                                    عشــق یعنی سر سجود ودل سجود 

                            ذ کـر یــارب یــارب  ازعمق وجود                                                            

الهــی از مـن آهـــی و از تـــو نگاهی

          آزرده دلان شــاد شوند با نیم نگاهی

                 یارب ز،زشتکاری وگناه سر به زیــرم

                       که درســر پرورده ام بس شور گناهی

                              دل را که اسیر هوی گشته چه سازم

                       یـــارب بر همه حال واحــوالم تو گواهی

                  شیطان خنــده کند برمــن وبر توبـه من         

   آفت چشم و دلم گشته چشم سیاهی

       من زنده به امــید ولطف تو هستم خدایا

                  ورنه بشکسته به تیر قهرت پشت سپاهی

                           هر چند خطا رفتم وپرونده اعمال سیاه است

                                  غفار تو باشی وبه دریای کرمت من پر کاهی

وقتی باران بی بهون می بارد     

 وقتی تو کنارم نیستی

وقتی صادقانه برای دیدارت اشک میریزم     

 وقتی غریبانه به تو می اندیشم

   وقتی حتی جاده ها هم بوی انتظار میدهند ...

         در میان این همه دلتنگی فریاد میزنم

                                                      نفرین برجدایی...

ساکت و تنها
چون کتابی در مسیر باد
می خورد هر دم ورق اما،
هیچ کس او را نمی خواند
برگها را می دهد بر باد
میرود از یاد
هیچ چیز از او نمی ماند.
بادبان کشتی او در مسیر باد
مقصدش هرجا که باداباد!
بادبان را ناخدا باد است
لیک او را هم خدا، هم ناخدا باد است.

اکنون، او همان منم ...

 

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کردآه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیختاشک من رنگ شفق یافت ز بی​مهری یاربرقی از منزل لیلی بدرخشید سحرساقیا جام می​ام ده که نگارنده غیبآن که پرنقش زد این دایره میناییفکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کردآه از آن مست که با مردم هشیار چه کردطالع بی​شفقت بین که در این کار چه کردوه که با خرمن مجنون دل افگار چه کردنیست معلوم که در پرده اسرار چه کردکس ندانست که در گردش پرگار چه کردیار دیرینه ببینید که با یار چه کرد

برای انسان بد بخت، مرگ ، تخفيف در مجازات زندان زندگی است

در سردی یک غروب دل تنها شد 
                         بعد از تو تمام شهر بی فردا شد 
                                          من بیشتر از من به تو وابسته شدم
تا عشق به جرم پاکی اش رسوا شد 
                         وقتی همه ی بال و پر عاطفه سوخت 
                                           پرواز به شکل تازه ای معنا شد
در آتش عشق تو ببین سهم مرا 
                          تو رفتی و دود از دل من بر پاشد 
                                           این درد، عجیب لحن تندی دارد 
     چون مشت تو بد جور برایم واشد

آنکه مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت ،
در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد،
تعنه ای بر در این خانه تنها زد و رفت

مرا ببخش اگر مهربان نمی‌مانم، اگر قدر حضور تو را نمی‌دانم

مرا ببخش اگر مثل کودکيهايم، برای خويش تو را قهرمان نمی‌خوانم

مرا ببخش و برايم دعا کن و بگذار، به دوش جاده تقدير توشه سفرم

مرا به غربت اندوه جاده‌ها بسپار، نگو که از سر تقصير تو نمی‌گذرم

دلم برای تو تنگ است، چاره اما چيست؟ من از تصور ويرانی تو ويرانم

 علاج درد درونم گريز بود ... گريز، به من مگو که چرا نزد تو نمی‌مانم

بدان هميشه غمی ريشه داده در خونم، برای دشت جنون من هميشه مجنونم

اگر که می‌گذرم از کنار خاطرات، از اين عبور بدان، تا هميشه دلخونم ... دلخون

گفتم :" دل و جان در سر کارت کردم

هر چیز که داشتم نثارت کردم"

گفتا:" تو که باشی که کنی یا نکنی؟

آن من بودم که بی قرارت کردم"

شايد آرامشت را همانجا بيابي، درست همان جا كه به خاطرش آرامشي نيست!

تا خدا بنده نواز است به خلقتش چه نیاز ، می کشم ناز یکی تا به همه ناز کنم

از تمام داشته هایت که به آن می بالى خدا را جدا کن بعد ببین چه دارى ؟

به همه کمبودهایت که از آن می نالى خدا را بیفزا و ببین دیگر چه کم دارى ؟

خانه بر دوش است و از نورش جهانی روشن است

نشسته است پاک کنم ..............

اما نه پشیمان میشوم 

زیرا این آخرین و تنها یادگاریت را از دست خواهم داد

هــر که مـارا یـــــار شد ایــــزد او را یار باد               هر که ما را خـوار کرد از عمــر برخوردار باد

   هر که او در راه ما خـاری نـهاد از دشمنی              هر گلی کز باغ وصلش بشکفد بی خار باد

   در دو عالم نیست مارا باکسی گرد و غبار               هر که مارا رنجـــه دارد راحتــش بسیار باد

                                                                                                   نجم الدین کبری

     اگر خواهی نرنجـی در حضور رنج و ناکامی

      مرنجـان و مـرنج و هـر که رنجـاند مرنجـانش

رندی را گفتند . درد بی درمان چیست